ការសិក្សាវិទ្យាសាស្ត្រថ្មីមួយដឹកនាំដោយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្ររបស់ NASA បានរកឃើញថា មេរោគមួយចំនួនដែលមានប្រភពពីផែនដី អាចមានសមត្ថភាពរស់រានមានជីវិតនៅលើផ្ទៃព្រះចន្ទក្នុងរយៈពេលមួយក្រោមលក្ខខណ្ឌជាក់លាក់។ ការរកឃើញនេះអាចមានសារៈសំខាន់សម្រាប់បេសកកម្មអវកាសនាពេលអនាគត ជាពិសេសនៅពេលមនុស្សកំពុងរៀបចំត្រឡប់ទៅព្រះចន្ទ និងបង្កើតវត្តមានរយៈពេលវែងនៅទីនោះ។
ជាទូទៅ ព្រះចន្ទត្រូវបានចាត់ទុកថាជាបរិស្ថានដ៏អាក្រក់បំផុតសម្រាប់ជីវិតដែលមានប្រភពពីផែនដី។ នៅទីនោះមិនមានបរិយាកាសដែលអាចឱ្យមនុស្សដកដង្ហើមបានទេ សីតុណ្ហភាពប្រែប្រួលខ្លាំង ហើយផ្ទៃព្រះចន្ទត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយកាំរស្មីអ៊ុលត្រាវីយូឡេ និងវិទ្យុសកម្មពីអវកាសជាបន្តបន្ទាប់។ ស្ថានភាពទាំងនេះធ្វើឱ្យការរស់នៅរបស់មនុស្ស ឬសារពាង្គកាយភាគច្រើននៅលើផ្ទៃព្រះចន្ទមានការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។
ប៉ុន្តែការសិក្សាថ្មីបានផ្តោតលើសំណួរមួយថា តើមេរោគតូចៗដែលអាចធ្វើដំណើរតាមខ្លួនមនុស្ស យានអវកាស ឬឧបករណ៍អវកាស អាចនៅរស់បានយូរប៉ុណ្ណានៅលើព្រះចន្ទ។ អ្នកស្រាវជ្រាវបានប្រើការក្លែងធ្វើតាមកុំព្យូទ័រ ដោយយកទិន្នន័យអំពីបរិស្ថានពិតប្រាកដនៅតំបន់ប៉ូលខាងត្បូងរបស់ព្រះចន្ទមកវិភាគ។ តំបន់ដែលត្រូវបានសិក្សារួមមាន Nobile Rim, Connecting Ridge និង de Gerlache Rim។
ការសិក្សាបានពិនិត្យមើលមេរោគចំនួន ៥ ប្រភេទ ដែលរួមមានផ្សិត ២ ប្រភេទ និងបាក់តេរី ៣ ប្រភេទ។ ក្នុងចំណោមនោះ Aspergillus niger ដែលជាផ្សិតពណ៌ខ្មៅដែលជាទូទៅអាចរកឃើញនៅកន្លែងក្តៅ និងសើម ត្រូវបានរកឃើញថាមានភាពធន់ខ្លាំងជាងគេ។ ផ្សិតប្រភេទនេះក៏ធ្លាប់ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងស្ថានីយអវកាសអន្តរជាតិផងដែរ។
អ្នកស្រាវជ្រាវក៏បានសិក្សាលើផ្សិតក្នុងក្រុម Fusarium និងបាក់តេរីចំនួន ៣ ប្រភេទ គឺ Deinococcus radiodurans, Staphylococcus aureus និង Bacillus subtilis។ ក្នុងចំណោមបាក់តេរីទាំងនេះ Deinococcus radiodurans មានភាពធន់ខ្លាំងជាងគេ ខណៈ Staphylococcus និង Bacillus មានភាពងាយរងផលប៉ះពាល់ពីកាំរស្មី UV ជាង។
គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ថា ការក្លែងធ្វើបានបង្ហាញថា នៅតំបន់មួយចំនួន ដូចជាបាតរណ្ដៅដែលស្ថិតនៅក្នុងម្លប់អចិន្ត្រៃយ៍ មេរោគខ្លះអាចរស់រានមានជីវិតបានរយៈពេលពី ច្រើនសប្តាហ៍រហូតដល់ច្រើនខែ។ នៅរដូវខ្លះ ដូចជារដូវស្លឹកឈើជ្រុះ និងរដូវរងា លក្ខខណ្ឌបរិស្ថានក៏អាចផ្តល់ការការពារបន្ថែមដល់មេរោគទាំងនេះ។
ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របញ្ជាក់ថា “រស់រានមានជីវិត” មិនមានន័យថា មេរោគទាំងនេះអាចលូតលាស់ ឬបន្តពូជនៅលើព្រះចន្ទបានទេ។ ការសិក្សានេះផ្តោតលើសមត្ថភាពរបស់កោសិកាក្នុងការរក្សាជីវិតប៉ុណ្ណោះ មិនមែនការលូតលាស់ ឬការបន្តពូជឡើយ។ កាំរស្មី UV និងកម្តៅខ្លាំងនៅពេលថ្ងៃ គឺជាកត្តាគំរាមកំហែងសំខាន់ៗចំពោះមេរោគទាំងនេះ។ សីតុណ្ហភាពនៅលើផ្ទៃព្រះចន្ទអាចឡើងដល់ប្រហែល 127 អង្សាសេ នៅពេលថ្ងៃ។
ការរកឃើញនេះក៏ធ្វើឱ្យមានការព្រួយបារម្ភអំពី ការបំពុលជីវសាស្ត្រនៅលើព្រះចន្ទ ផងដែរ។ មនុស្សមានមេរោគជាច្រើននៅលើស្បែក និងក្នុងរាងកាយ ដូច្នេះនៅពេលអវកាសយានិកចុះទៅលើព្រះចន្ទ ពួកគេអាចនាំមេរោគពីផែនដីទៅជាមួយដោយអចេតនា តាមរយៈឈុតអវកាស ឧបករណ៍ ឬយានយន្ត។
បញ្ហានេះមានសារៈសំខាន់សម្រាប់វិទ្យាសាស្ត្រ ព្រោះការបំពុលដោយមេរោគពីផែនដីអាចធ្វើឱ្យអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រពិបាកកំណត់ថា សារធាតុ ឬសញ្ញាជីវសាស្ត្រណាមួយនៅលើព្រះចន្ទមានប្រភពពីព្រះចន្ទផ្ទាល់ និងមួយណាត្រូវបាននាំមកពីផែនដី។ វាអាចប៉ះពាល់ដល់ការសិក្សាអំពីសមាសធាតុនៃដីព្រះចន្ទ សារធាតុសរីរាង្គ និងធនធានដូចជាទឹកកក។
ការសិក្សានេះកើតឡើងនៅពេលដែលសហរដ្ឋអាមេរិក និងចិនកំពុងរៀបចំផែនការនាំមនុស្សត្រឡប់ទៅព្រះចន្ទ និងបង្កើតវត្តមានរយៈពេលវែងនៅទីនោះ។ កម្មវិធី Artemis របស់ NASA មានគោលដៅចុះចតនៅតំបន់ជិតប៉ូលខាងត្បូងព្រះចន្ទ។ ដូច្នេះ ការយល់ដឹងអំពីរបៀបដែលមេរោគពីផែនដីអាចរស់រាននៅទីនោះ នឹងក្លាយជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃការរៀបចំបេសកកម្មអវកាសនាពេលអនាគត។
សរុបមក ការសិក្សានេះមិនបានបង្ហាញថា ព្រះចន្ទមានជីវិតដើមកំណើតនៅទីនោះទេ។ វាគ្រាន់តែបង្ហាញថា មេរោគមួយចំនួនពីផែនដីអាចមានភាពធន់ខ្លាំង និងអាចរស់រានបានមួយរយៈនៅកន្លែងដែលមានការការពារពីកាំរស្មី និងកម្តៅខ្លាំង។ ការរកឃើញនេះជាការរំលឹកថា នៅពេលមនុស្សចាប់ផ្តើមស្វែងរក និងប្រើប្រាស់ព្រះចន្ទកាន់តែច្រើន ការការពារបរិស្ថានអវកាស និងការតាមដានអ្វីដែលមនុស្សនាំទៅជាមួយ នឹងកាន់តែមានសារៈសំខាន់។